پرداخت از طریق تراشه های قابل کاشت در دست! آینده یا رویا؟

تقریباً 17 میلیارد کارت بانکی در گردش در حال حاضر وجود دارد که به جابجایی مقادیر غیرقابل تصور سرمایه در سراسر جهان به صورت روزانه کمک می کند. نظرتان در مورد ایده پرداخت از طریق دست بجای کشیدن کارت، چیست؟

برای تعدادی از کاربران، استفاده از قابلیت NFC کارت های بانکی یا گوشی ها برای پرداخت هزینه یک محصول، قدیمی و دشوار به نظر می‌رسد. این افراد تمایل دارند پرداخت ها به همان سرعت و آسانی باید باشد که دستشان را تکان می دهند. تنها چیزی که شاید راضی‌شان کند کاشت تراشه زیر پوستی به طول حدود 28 میلی متر (اندازه دانه برنج) در بدن آنها است. به آینده نحوه پرداخت خوش آمدید. این ایده توسط یک شرکت لهستانی به نام Walletmor ایجاد شده است.

وُیتِک پاپروتا، بنیانگذار و مدیر اجرایی Walletmor، می‌گوید:

ما اولین تراشه های قابل پرداخت جهان را طراحی و ایجاد کرده ایم که Open Payments بوده و در سطح جهانی پذیرفته شده است. می‌توان از این ایمپلنت برای خرید نوشیدنی در نیویورک، کوتاه کردن مو در پاریس یا پد تای در بانکوک استفاده کرد. این یک دستگاه شگفت انگیز است.

پرداخت به سبک سایبورگ

پاپروتا، یک کارآفرین با سابقه مدیریت ثروت و امور مالی، چند سال پیش مفهوم Walletmor را ارائه کرد. او در حال خواندن یک رمان علمی تخیلی لهستانی، Internet ludzi: Organizacja jutra (اینترنت مردم: سازمان فردا)، توسط صحنه ای بی خطر تحت تاثیر قرار گرفت که در آن شخصیتی با استفاده از یک تراشه هوشمند تعبیه شده، دری را باز کرد.

او گفت:

من فکر کردم، اوه خدای من، این شگفت انگیز است. در حال حاضر چنین چیزهایی در بازار وجود دارد، اما من هرگز این را برای سیستم پرداخت ندیده بودم.

همانطور که پاپروتا خاطرنشان می کند، ایده کاشتن دستگاهی، به اندازه یک دانه برنج، در بدن کاملاً بی سابقه نیست. در سال 1998، کوین وارویک، استاد دپارتمان سایبرنتیک در دانشگاه ریدینگ بریتانیا، زمانی که تصمیم گرفت یک تراشه سیلیکونی را زیر پوست بازوی چپش کاشته شود، خبرساز شد.

تراشه کاشته شده به یک کامپیوتر مرکزی متصل میشد که به وارویک اجازه می‌داد تا درها را باز کند و چراغ‌ها را به سادگی با قدم زدن در آزمایشگاهش روشن کند. در آن زمان، وارویک گزارش داد که: به سرعت احساس کردم که «ایمپلنت با بدن من یکی شده است».

پاپروتا توضیح داد که تراشه Walletmor متفاوت است، زیرا بر روی یک “حلقه بسته” تمرکز نمی کند، بلکه به یک استاندارد باز متصل می شود.

ساخت نمونه اولیه

هنگامی که پاپروتا ایده اولیه خود را داشت، به امل گرافسترا، شخصی که کارهایی در این زمینه انجام داده بود، روی آورد تا به او در تحقق این رویا کمک کند. وب سایت Walletmor، Graafstra، اکنون مدیر ارشد فناوری شرکت را به عنوان “محترم ترین فرد در فضای ایمپلنت های هوشمند” توصیف می کند. اما پاپروتا با این وجود نگرانی های خود را داشت.

پاپروتا به یاد می آورد: «امل گفت: «من نمی توانم تضمین کنم که موفق خواهد شد زیرا قبلاً چنین کاری انجام نداده بودم». من مدام همه این سوالات را می پرسیدم: “خطر ابتلا به عفونت است؟” “احتمال موفقیت چقدر است؟” “خطر شکست چقدر است؟” و در مورد هزاران سوال دیگر که با چرا و چطور شروع می‌شد. هر پاسخی که دریافت کردم این بود: “نمی دانم، زیرا قبلاً هرگز این کار را انجام نداده ام.”

در نهایت، نمونه اولیه آماده شد و شرکت بازاریابی ایمپلنت Walletmor خود را برای مشتریان آغاز کرد. (در حال حاضر، فقط در اروپا در دسترس است، اگرچه امید است که در نهایت به ایالات متحده نیز گسترش یابد.)

برای استفاده از دستگاه، مشتریان باید ابتدا کاشت 199 یورویی (تقریباً 213 دلار) را از طریق وب سایت شرکت سفارش دهند. آنها در مرحله بعد باید در iCard یا از طریق سایت MuchBetter.com در بریتانیا یک حساب باز کنند تا یک کیف پول دیجیتالی قابل پیوند با ایمپلنت ایجاد کنند. پس از آن، ایمپلنت را با یک کد فعال‌سازی آسان به حساب پیوند می‌دهند، برای شروع خرج کردن، پولی به حساب اضافه می‌کنند و در نهایت به «کلینیک زیبایی‌شناسی پزشکی» منطقه خود مراجعه می‌کنند تا تراشه را زیر پوست خود نصب کنند.

این دستگاه با استفاده از فناوری (NFC) کار می کند، همان سیستم پرداخت بدون تماس که در گوشی های هوشمند مانند Apple Pay استفاده می شود.
“Walletmor فقط مسئول سخت افزار خود ایمپلنت ها است. ما ایمپلنت می سازیم و آنها را به مشتریان تحویل می دهیم. وقتی نوبت به نرم‌افزار و امنیت سایبری می‌شود، بستگی به شرکت‌هایی دارد که با آن‌ها کار می‌کنیم و سیستم‌هایی که استفاده می‌کنیم.»

آینده پرداخت ها؟

بنابراین آیا این مرحله بعدی پرداخت است که ما می شناسیم؟ مطمئناً پاپروتا در مورد چشم انداز خود از آینده سایبورژیک برای پرداخت های مصرف کننده مطمئن به نظر می رسد. با این حال، در حال حاضر، او اعتراف می کند که تنگناهایی وجود دارد. یکی این که این دستگاه در مقایسه با کارت‌های بانکی که به‌طور رایگان در دسترس هستند، هنوز «نسبتاً گران» است، و مزیت دیگری که کارت‌های بانکی به همراه دارد این است که نیازی به قرار دادن تراشه در بدن ندارند.

همچنین ایمپلنت ها کار زیادی انجام نمی دهند که سایر گزینه های پرداخت قادر به ارائه آن نیستند. هیچ مشکل مهمی وجود ندارد که آن را حل کند. به استثنا اینکه بعید است به طور تصادفی تراشه زیر پوستی خود را در خانه رها کنید، و احتمالاً کمتر احتمال دارد که در یک شب بیرون از خانه توسط دزدان ربوده شود.

در میان مدت، پاپروتا به نکته جالبی در مورد اینکه چرا بانک ها ممکن است واقعاً علاقه مند به پذیرش این موضوع باشند، اشاره می کند.
او توضیح داد: «وقتی ایمپلنت را در دست خود نصب می‌کنید، روش پرداخت پیش‌فرض انتخاب اول شما می‌شود. این یک مزیت بزرگ برای بانک‌ها است زیرا وقتی مثلاً 10 کارت بانکی در کیف پول خود دارید، بانک‌ها برای انتخاب شما با هم رقابت می‌کنند. کسی که انتخاب می‌شود برنده می‌شود. و فراموش نکنیم که بانک‌ها در ازای استفاده از کارت‌هایشان از تراکنش‌ها درآمد کسب می‌کنند.»

با این حال، واقع بینانه، بیش از صرفه جویی در هزینه‌ها در چند ثانیه زمان می‌برد تا اکثر افراد با میل خود تحت عمل جراحی انتخابی – مهم نیست که چقدر جزئی – باشند تا با بانک خود یکی شوند. اینجاست که بیت آینده وارد می شود.

پاپروتا گفت: “ما در حال برنامه ریزی برای معرفی چندین برنامه به تراشه خود جهت ایجاد یک اکوسیستم هستیم. پس این فقط یک تراشه پرداخت نیست، بلکه راهی برای مدیریت هویت دیجیتالی و فیزیکی ما است. به غیر از پرداخت، می توانید از این تراشه در فرودگاه برای پاسپورت خود یا برای ارائه گواهی پزشکی، مانند کارت کووید، استفاده کنید. یا اگر تصادف کردید، بوسیله تراشه نصب شده در بدن شما، مهم ترین داده های شما در اختیار مراجع اورژانسی برای ارائه کمک های اولیه مناسب شما قرار خواهد گرفت. هرچه برنامه ها و ویژگی های بیشتری در یک تراشه باشد، جذابیت آن برای مشتریان بیشتر خواهد شد. تراشه را به عنوان تجمیع کننده هویت ما در نظر بگیرید.“

پذیرش جهانی تراشه

اینکه آیا این اتفاق می افتد یا نه باید منتظر ماند. ممکن است پاپروتا در مورد اولین ایمپلنت های پرداختی جهان با عنوان “پذیرفته شده در سطح جهانی” صحبت کند، اما فاصله شما برای “پذیرفته شدن” ممکن است متفاوت باشد. با این حال، پاپروتا دچار توهم نیست. به قول جفری مور، نظریه‌پرداز سازمانی، او می‌داند که این نوع فناوری، پیش از آنکه در سطح جهانی مورد پذیرش قرار گیرد، فاصله‌های زیادی دارد.

جفری مور ادامه داد:

من معتقدم مهمترین چالشی که در حال حاضر با آن روبرو هستیم، استقبال اجتماعی از این دستگاه است. پذیرش اجتماعی و موج شک و تردید از نسل‌های قدیمی‌ می‌آید که مشتاق هیچ نوع تغییری نیستند. اما اگر به تاریخچه رایانه های شخصی و اینترنت نگاه کنید، هم توسعه یافته و هم به شدت نسل های جوان از آن حمایت می کنند. تجاری سازی کامل رایانه ها نه یک سال یا دو سال، بلکه حداقل 10 سال طول کشید. و هنوز که برخی از افراد مسن کامپیوتر شخصی ندارند و از آن استفاده نمی کنند. من معتقدم در مورد تراشه های قابل کاشت هم همینطور خواهد بود. اما من کاملاً به آن متعهد هستم و آماده هستم تا 30 سال آینده روی این پروژه کار کنم.